Οι παραλίες μας δεν είναι ένα απέραντο τασάκι!
Σηκώνουμε το κινητό, σημαδεύουμε το απέραντο γαλάζιο πατάμε το κλικ και απαθανατίζουμε τη μαγεία του τοπίου. Λίγα λεπτά μετά, σβήνουμε το τσιγάρο μας και το «κουκουλώνουμε» στην άμμο. Νομίζουμε ότι εξαφανίστηκε. Νομίζουμε ότι ένα τόσο μικρό σκουπίδι «δεν κάνει και κακό».
Κι όμως, οι παραλίες μας καταλήγουν να είναι ένα απέραντο τασάκι.
Εκεί ακριβώς που ερχόμαστε για να γεμίσουμε εικόνες ομορφιάς, αφήνουμε πίσω μας μια αργή, τοξική απειλή. Γιατί στην πραγματικότητα, ένα και μόνο αποτσίγαρο σημαίνει:
10 έως 15 χρόνια που το πλαστικό του φίλτρο θα παραμένει άθικτο στην άμμο και στη θάλασσα.
Εκατοντάδες λίτρα νερού που δηλητηριάζονται από τη νικοτίνη, τα βαρέα μέταλλα και τις τοξικές χημικές ουσίες που απελευθερώνει.
Ένα θανάσιμο «μεζέ» για τα ψάρια, τις χελώνες και τα θαλασσοπούλια που το καταπίνουν περνώντας το για τροφή.
Έναν κίνδυνο για τα ίδια μας τα παιδιά που παίζουν και σκάβουν εκεί που εμείς «θάψαμε» τη γόπα μας.
Η λύση είναι τόσο απλή όσο και η κίνηση που κάνουμε για να βγάλουμε μια φωτογραφία.
Συνεπώς: Μάζεψέ το.
Πάρ’ το μαζί σου σε ένα κουτάκι, ρίξ’ το στον κάδο, κράτησε την Αγία Άννα καθαρή. Ας αφήσουμε στην αμμουδιά μόνο τα πατήματά μας — κι ας πάρουμε μαζί μας ό,τι δεν ανήκει στη φύση.




Comments
Post a Comment